Yaparak Öğrenme: İnşacılık ve Yaratıcı Laboratuvar Kültürü
Öğrenciler kendi elleriyle, bir hikaye, bir model, bir sanat eseri veya küçük bir program yaptıklarında, sadece bilgiyi almazlar; Onu inşa ederler, test ederler ve revize ederler. Bu fikir, okullarda ve topluluklarda birçok yaratıcı laboratuvarın ve yapıcı alanın teorik temeli olan inşacılık olarak bilinen şeyin merkezinde yer alır. Bu makale, bu yaklaşımın bilimsel temellerini ve iyi uygulamalarını sunmaktadır.
Konstrüktivizmden inşacılığa
Jean Piaget'in çalışmalarıyla ilişkilendirilen yapılandırmacı teori, öğrencilerin dünyayla etkileşim yoluyla kendi bilgilerini inşa ettiklerini savunur. Piaget ile çalışan Seymour Papert, bu fikri "inşacılık" olarak adlandırdığı pratik bir yönde geliştirdi. Papert ve Idit Harel, 1991 metinlerinde, öğrenmenin özellikle, bir kumdan kale, bir evren teorisi veya bir bilgisayar programı olsun, gösterilebilecek ve tartışılabilecek somut bir şey inşa ederken öğrenmenin etkili bir şekilde gerçekleştiğini açıklıyor.
Papert, 1980 tarihli "Mindstorms" adlı kitabında, çocukların logo dilinde grafik bir kaplumbağa programlayarak, soyut bir kavramı denenip düzeltilebilecek bir şeye dönüştürerek matematiği nasıl öğrenebileceklerini gösterdi.
deneyimden öğrenmek
David Kolb, ardışık dört aşamada bir deneyimsel öğrenme modeli sunar: somut deneyim, sonra yansıtıcı gözlem, ardından soyut kavramlar oluşturma, ardından yeni bir deneyime yol açan aktif deney. Bu model, Makerspaces'te olanlarla eşleşir: öğrenciler bir şeyler yapar, neyin işe yarayıp neyin yaramadığını gözlemler, ondan bir anlayış çıkarır ve sonra gözden geçirip tekrar deneyin.
Yaratıcı Laboratuvarlar ve Maker Kültürü
Paulo Blikstein, 3D yazıcılar ve lazer kesiciler gibi dijital üretim araçlarının yayılmasının, laboratuvarların hazır modelleri kopyalamak için yer haline gelmemesi koşuluyla, eğitimde bir "icadın demokratikleşmesini" sağladığını savunuyor. Sylvia Martinez ve Gary Stager, "Invent to Learning" adlı kitaplarında, yapmanın değerinin araçların kendilerinde değil, kişisel olarak anlamlı projelerde ve yineleme ve iyileştirmede yattığını vurguluyor.
Pratik İlkeler
- Mevcut araçtan değil, gerçek bir sorudan veya ihtiyaçtan başlayın.
- hızlı, basit bir prototip yapın; İlk prototip, nihai bir ürün değil, bir düşünme biçimidir.
- Başarısızlıklar da dahil olmak üzere her bir sürümü ve ondan öğrendiklerinizi belgeleyin.
- Çalışmanızı başkalarına gösterin ve belirli yorumlar isteyin.
- Haklara saygı gösterin: İlham kaynaklarınıza güvenin, başkalarının çalışmalarını kopyalamayın ve dijital araçlardan veya AI'dan herhangi bir yardımı ifşa etmeyin.
- Güvende kalın: Güvenli malzemeler kullanın, alet yönergelerini izleyin ve tehlikeli ekipman kullanırken denetim isteyin.
Laboratuvar Dışında Yapmak
Yaparak öğrenmek pahalı ekipman gerektirmez. Kağıt, karton, dize ve geri dönüştürülmüş malzemeler veya ücretsiz çizim ve programlama yazılımı, değerli projelere başlamak için yeterlidir. Önemli olan, araçların karmaşıklığını değil, yapma, yansıtma ve iyileştirme döngüsüdür.
Özet
Öğrenenleri alıcılardan bilgi üreticilerine dönüştürerek öğrenmek, hataları öğrenmenin doğal bir parçası haline getirir. Futuria'nın Sanat, El Sanatları ve Disiplinler Arası Yaratıcılık Laboratuvarı, bu yaklaşıma dayalı uygulamalı etkinlikler sunmaktadır.
referanslar
- Papert, S. (1980). Mindstorms: Children, Computers, and Powerful Ideas. New York: Basic Books.
- Papert, S., & Harel, I. (1991). Situating constructionism. In I. Harel & S. Papert (Eds.), Constructionism (pp. 1–11). Norwood, NJ: Ablex.
- Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
- Blikstein, P. (2013). Digital fabrication and 'making' in education: The democratization of invention. In J. Walter-Herrmann & C. Büching (Eds.), FabLabs: Of Machines, Makers and Inventors. Bielefeld: transcript.
- Martinez, S. L., & Stager, G. (2013). Invent to Learn: Making, Tinkering, and Engineering in the Classroom. Torrance, CA: Constructing Modern Knowledge Press.
