FUTURIAنام تازهٔ دانشگاهِ اکنون و آینده نشان رسمی و مصوب جزری دیجیتال (DJAIRI)نهاد مادرجزری دیجیتال (DJAIRI)

FUTURIA · زبان اصلی: عربی · خواندن متن اصلی

کم‌آبی و تغییر اقلیم در منطقهٔ عربی: تصویر علمی و گزینه‌های واکنش

خاورمیانه و شمال آفریقا یکی از کم‌آب‌ترین مناطق جهان است. این کم‌آبی از ترکیب یک عامل طبیعی، یعنی اقلیم خشک و نیمه‌خشک، با عوامل انسانی مربوط به رشد جمعیت، الگوهای مصرف و مدیریت پدید می‌آید. تغییر اقلیم فشار تازه‌ای بر منابعی وارد می‌کند که از پیش محدود بودند. این مقاله تصویری علمی و ساده از مسئله و گزینه‌های واکنشی را که در منابع بین‌المللی مطرح شده‌اند ارائه می‌دهد.

کم‌آبی چگونه سنجیده می‌شود؟

پژوهشگران از چند شاخص استفاده می‌کنند که شناخته‌شده‌ترین آن‌ها سهم سالانهٔ هر نفر از منابع آب شیرین تجدیدپذیر است. بر پایهٔ طبقه‌بندی رایجی که فالکن‌مارک پیشنهاد کرد، منطقه‌ای که سهم هر نفر در آن کمتر از ۱۷۰۰ مترمکعب در سال باشد در تنش آبی است، کمتر از ۱۰۰۰ مترمکعب در کم‌آبی و کمتر از ۵۰۰ مترمکعب در کم‌آبی مطلق. بسیاری از کشورهای عربی زیر آستانهٔ کم‌آبی مطلق قرار دارند. پایگاه دادهٔ آکواستات سازمان خواربار و کشاورزی (فائو) داده‌های هر کشور را برای مراجعه فراهم می‌کند.

گزارش بانک جهانی چه می‌گوید؟

گزارش «فراتر از کم‌آبی» بانک جهانی که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد تأکید می‌کند که چالش منطقه تنها کمبود منابع نیست، بلکه شیوهٔ مدیریت آن‌ها را نیز در بر می‌گیرد. مهم‌ترین نکات آن عبارت‌اند از:

  • برداشت بیش از حد آب زیرزمینی با نرخی بیش از تغذیهٔ طبیعی در شماری از کشورها.
  • سهم بالای آب مصرفی در کشاورزی در مقایسه با بخش‌های دیگر.
  • نیاز به بهبود حکمرانی، قیمت‌گذاری و مشوق‌ها به جای صرفاً افزایش عرضه.
  • اهمیت تصفیهٔ فاضلاب و بازاستفادهٔ ایمن از آن.

اثر تغییر اقلیم

ششمین گزارش ارزیابی هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم (IPCC) نشان می‌دهد که منطقهٔ مدیترانه و پیرامون آن از مناطقی است که سریع‌تر از میانگین جهانی گرم می‌شوند و در بخش‌هایی از آن افزایش خشکسالی پیش‌بینی می‌شود. افزایش دما تبخیر و نیاز آبیاری را بالا می‌برد، در حالی که بارش ممکن است نوسانی‌تر و حدی‌تر شود و احتمال خشکسالی و سیلاب‌های ناگهانی هر دو افزایش یابد.

گزینه‌های واکنش

منابع بین‌المللی بسته‌ای از گزینه‌ها را بررسی می‌کنند که مکمل یکدیگرند و هیچ‌یک جای دیگری را نمی‌گیرد:

  1. کاهش هدررفت: تعمیر نشتی‌های شبکه‌های توزیع که ممکن است بخش بزرگی از آب را هدر دهند.
  2. افزایش بازده آبیاری: روی آوردن به فنونی مانند آبیاری قطره‌ای و انتخاب محصولات سازگار با اقلیم.
  3. بازاستفاده: تصفیهٔ فاضلاب و استفاده از آن در کاربردهایی که از نظر بهداشتی و قانونی مجازند.
  4. برداشت آب: گردآوری آب باران و رواناب سطحی، شیوه‌ای سنتی و دیرینه در منطقه.
  5. مدیریت تقاضا: آگاهی‌بخشی، قیمت‌گذاری منصفانه و مقرراتی که مصرف بهینه را تشویق می‌کنند.
  6. شیرین‌سازی: گزینه‌ای مهم برای شهرهای ساحلی، با در نظر گرفتن هزینهٔ انرژی و اثر شورابه بر محیط دریایی.

از فهم تا اقدام محلی

مشارکت در فهم مسئله به آزمایشگاه‌های پیشرفته نیاز ندارد. پایش مصرف آب در خانه یا مدرسه، مستندسازی نشتی‌ها و مقایسهٔ داده‌های بارش منتشرشده در طول سال‌ها، همگی فعالیت‌هایی‌اند که آگاهی مبتنی بر شواهد می‌سازند. آزمایشگاه آب، اقلیم و پایداری در فوتوریا فعالیت‌های کاربردی ایمنی برای این منظور ارائه می‌دهد.

جمع‌بندی

کم‌آبی در منطقهٔ عربی واقعیتی طبیعی است که مدیریت ناکارآمد و تغییر اقلیم آن را شدیدتر می‌کنند. واکنش مؤثر راه‌حل‌های فنی، مدیریتی و رفتاری را درهم می‌آمیزد و بر داده‌های معتبر و مشارکت اجتماعی تکیه دارد.

منابع

  • World Bank (2018). Beyond Scarcity: Water Security in the Middle East and North Africa. Washington, DC: World Bank.
  • IPCC (2022). Climate Change 2022: Impacts, Adaptation and Vulnerability. Contribution of Working Group II to the Sixth Assessment Report. Cambridge: Cambridge University Press.
  • Falkenmark, M., Lundqvist, J., & Widstrand, C. (1989). Macro-scale water scarcity requires micro-scale approaches. Natural Resources Forum, 13(4), 258–267.
  • FAO. AQUASTAT – FAO's Global Information System on Water and Agriculture. Rome: Food and Agriculture Organization of the United Nations.

مطالب مرتبط